, , , ,

Does Having a Baby Actually Make Parents Happy?

The first year tends to be great. The fifth, not so much.

For many couples, having a baby is one of their greatest wishes in life. But does having a baby really make parents happier? And if yes, how long does this baby bliss last? A new study published in the journal Emotion focused on answering these questions (Asselmann & Specht, 2023).
A New Study on How Parents Feel After Having a Baby
In the study, German scientists Eva Asselmann and Jule Specht analyzed data from more than 5,000 first-time parents from the German Socio-Economic Panel, a large-scale cohort study that started in 1984. All parents included in the study had experienced the birth of their first child between 2007 and 2019. The parents were interviewed yearly and asked about a number of different things. These included life satisfaction (“How satisfied are you currently with your life as a whole?”), as well as happiness, sadness, anxiety, and anger in the four weeks before the interview. These data were analyzed from five years before the couple became parents to five years after they became parents.
A Surprising Result
The scientists found out that having a baby changes psychological well-being in several ways.
The most pronounced effect was a strong increase in life satisfaction and happiness in the first year of parenthood – so baby bliss is indeed real! However, life satisfaction and happiness gradually bounced back in the years following the baby’s birth. Altogether, couples showed similar levels of life satisfaction and happiness five years after becoming parents compared to five years before becoming parents.
Regarding negative emotions, the strongest effect was found for anger. Anger decreases in the five years before a couple becomes parents and reaches its lowest point during the first year of parenthood. After that, it increases, and five years after the baby was born, anger was even larger than five years before the baby was born.
The authors of the study suggested that these higher anger levels reflect a reaction due to the stressful aspects of being a parent, such as sleep deprivation or time conflicts between family and work. For sadness and anxiety, the effects were only small. Sadness showed similar effects to anger but did not reach higher levels five years after the baby was born compared to five years before the baby was born, and anxiety gradually increased the five years before the baby was born, which may reflect anticipation effects.
An analysis of gender effects revealed that mothers experienced a more substantial increase in happiness and life satisfaction than fathers but also experienced stronger anger effects. The study's authors suggested that biological factors or gender role expectations may explain this effec.
Take-Away: Baby Bliss Lasts for a Short Time
Taken together, the results of the study clearly show that baby bliss exists. In the first year of a baby’s life, the parents are happier and more satisfied with their life than before. However, this effect only lasts shortly and when the child is five years old, both happiness and life satisfaction of his or her parents had bounced back to the level they were at five years before the child was born.
Moreover, anger levels rise, reflecting the stressful aspects of parenthood. This shows that having a baby has a lot of positive short-term effects on psychological well-being, but for high long-term life satisfaction, it is essential to find strategies to cope with the stressful aspects of having a child.

psychology today

, , ,

Can Thinking About Change Help You Actually Change?

New research examines how beliefs about change affect psychological growth.

When you think about yourself over the course of your life, which features stand out as having changed the most? Projecting into the future, what aspects of yourself would you like most to change? Perhaps you’ve struggled your entire life with feelings of low self-confidence. You’d like to think, though, that as you get older and pack more experiences under your belt, you could become better able to appreciate your strengths. Like the “Little Engine That Could,” do you “think you can”?
Personality and Beliefs About Change
Norwegian Business School's Adrian Furnham and Hogan Assessment Systems' Ryne Sherman (2023) ask the question, “We all want to believe that we can change (for the better), but are we deluded?” (p. 1). This drive for self-improvement can lead people to turn to unreliable sources, according to Furnham and Sherman, but it may also underlie the desire to seek help through psychotherapy or other change-focused treatments.
However, as you might imagine, the belief in upward growth throughout life doesn’t reside equally in everyone. That “little engine” is definitely an optimist. Indeed, the research team maintains that optimism in its many forms (religious, political, and personality) would be the main driver of an eternally sunny view of one’s own future.
Another factor that can influence your beliefs about future change is the perception that you have already changed. For example, if you see yourself as growing over time in self-confidence, however minimal, this could be enough to give you a basis for believing that trajectory will only grow over time.
As Furnham and Sherman point out, however, there can be a difference in your thoughts about future change based on the inventory you take of your various attributes. If you’ve always been punctual, you might not expect much to change in this quality, a belief that corresponds to previous research on changes in the trait of conscientiousness over adulthood. In the area of health, though, you may be convinced that change will occur, and the odds are that it will, given increases in chronic diseases over the adult years. If you’re an optimist, though, you may decide that your health doesn’t have to change if you are able to commit yourself to a regimen of better daily habits.
How Change Beliefs Actually Change
Using a sample of 510 adults (equally divided between male and female, average age 40 years), Furnham and Sherman first asked participants to rate their degree of religious beliefs, extent of political conservatism, and tendencies to be optimists. These simple questions were followed by a more extensive set of items concerning their beliefs about whether change is possible (on a 0–10 scale) in such attributes as personality, appearance, health, ambitiousness, IQ, education, hobbies, posture, height, and body shape (BMI). You might put yourself in the place of the participants here and see what your views would be.
For the next part of the study, participants rated themselves on the changes they’ve perceived in themselves over the past 10 years. Again, think about where you would come out on 0-to-10 rating in such qualities as habits, beliefs, personality, health, appearance, self-confidence, and the overall quality of “emotional intelligence” (people skills).
Adding to the mix, the research team also asked participants to rate what’s called a “mindset,” another way of approaching beliefs about personal change, In the fixed mindset, you are convinced that you’ll be the way you are now forever, but in the growth mindset, improvement is forever possible.
The final set of questions simply asked whether the respondent believes that counseling or therapy can work, whether it’s possible to change from an introvert to an extravert, and whether people become nicer/kinder as they get older. Based on some of Furman’s own musings, you might agree that these are certainly interesting questions to ponder.
Turning to the findings, participants gave the highest ratings for change beliefs in the areas of physical health, wealth, and emotional intelligence and the lowest ratings to height, religious beliefs, and punctuality. How do these compare with your own views? When it came to thinking about past changes, participants generally saw themselves as changing almost across the board, except in the area of beliefs. Almost three-quarters thought they would grow in emotional intelligence. In those general questions about change, two-thirds thought that therapy can work, but few believed that an introvert could become an extravert.
Taking on the “Changophilic” Mentality
As expected, Furnham and Sherman observed a positive correlation between the optimism item and the majority of the change belief items. However, self-esteem also factored into the equation such that it was the optimistic people who already thought more highly of themselves who were most convinced that they were capable of changing.
Altogether, as noted by the research team, a group of people in the study fit the category of what they somewhat humorously labeled “changophiles,” based on the high intercorrelation among all of their change beliefs. Potentially a new mindset factor, it would be this approach to life that could help people look at their future glass as being half-, or maybe three-quarters, full rather than steadily emptying.
In terms of the favorable attitudes participants showed toward the possibility of change through psychotherapy, there actually is a potential downside that the authors note. Being “naively optimistic” (p. 5) about what therapy can and cannot do could ironically predict failure. These high hopes could lead you to expect some kind of magical transformation instead of being prepared for the work that therapy can entail.
Left unanswered in this study, as Furnham and Sherman note, is the question of where people get the ideas that bolster their change beliefs. In part, this may be accounted for by religiosity, which was predictive of change beliefs, but, other than that, the present research couldn’t go much farther. Similarly, the question remains of whether people see changes as potentially long-lasting. You could perhaps imagine yourself reducing your weight to restore what’s considered a healthy BMI, but “often there is a clear return to the original BMI” (p. 6).
To sum up, being able to identify your own change beliefs can be a worthwhile exercise in and of itself. Reflecting on how you’ve changed so far can inform this process, but so can taking a page from the high self-esteem/high optimism group. Thinking about yourself as getting better in the future could potentially lead to the types of changes that can make these thoughts a reality.

psychology today

, , , ,

The Secret Behaviors That Make People Likable

How to impress others in initial encounters.

We meet someone — a stranger – and we immediately form an impression of that person. Often, we make a snap decision: “I like that person,” or “I really don’t care for them.” This important initial judgment can affect not only how we feel about the person, but whether we continue to interact with them, whether we want to develop a friendship or dating relationship, or, in the case of a hiring interview, whether the person gets the job.
Social psychological research suggests that there are certain behaviors that can strongly affect our initial impressions of strangers. In one study (Dufner & Krause, 2023), unacquainted young adults met in small groups and then spent a short amount of time interacting with each group member one-on-one. After each meeting, they rated how likable they found each stranger — whether they would like to get to know them and become friends with them. Trained observers watched each interaction and coded them for “agentic” and “communal” behaviors. Agentic behaviors are those that show confidence, dominance, and are slightly boastful. Communal behaviors include being polite, warm, friendly, and benevolent.
As far as initial likability, strangers who displayed high levels of both agentic and communal behaviors were better liked. However, when it came to establishing a deeper connection, it was only the communal behavior that predicted whether people wanted to form a friendship with the stranger. This makes sense. In an initial encounter, we may be impressed with people who are confident and proud/boastful. An air of confidence can increase liking. On the other hand, communal behavior – being warm, friendly, and polite – is strongly appealing and we want to get to know people better if they are warm, friendly, and seem to care.
Nonverbal Cues of Likability
In our own research, we found that in initial encounters with strangers, expressive body language led to greater liking. However, we also found a sex difference, such that men who were expressive with their bodies via posture and head movements were better liked, while women who were expressive with their facial expressions were most liked (Riggio & Friedman, 1986). We also found that nonverbally expressive people were better liked, and perceived as more attractive potential dating partners (Riggio, Widaman, Tucker, & Salinas, 1991).
So, what should someone do to increase their likability when meeting strangers? Try your best to appear warm and friendly, but it is also important to bring expressive energy to the encounter. Show that you are interested. Exude positive affect/emotions and a slight air of confidence. Demonstrate that you care about the other person by being a good listener. Let people know something about you, and show that you are proud of the positive things that you have accomplished.

psychology today


A New Hope for Building Your Emotional Intelligence

New research shows the skill that can make you more emotionally intelligent.

Do you ever wonder whether it’s better to show your emotions or to keep them hidden? Perhaps your hairstylist cuts your hair much shorter than you asked for. Do you decide it’s better just to wait till it grows back in (and find a different stylist), or should you let the manager know how infuriated you are? Either strategy has pros and cons, so which is the lesser of the two evils?
According to a recent study by the University of Catania’s Maria Quattropani and colleagues (2022), most situations present two starkly different alternatives for managing your emotions, and it is indeed often hard to know which way to react. The key to healthy adjustment, they argued, isn’t always being right about your choice but being able to see that there is indeed a choice.
They noted that “flexibility in emotion regulation represents a central tenet for overall psychological adjustment” (p. 698). In other words, some situations call for expression, and some for suppression. Even if you take the wrong turn in this dilemma, at least you’re able to see that life often presents more gray than black-and-white areas when it comes to handling your emotions.
Emotional Flexibility and Its Measurement
You might think that all of these choices would depend on the quality of your emotional intelligence. But what if your emotional intelligence isn’t all that high? Are you stuck in an endless loop of constantly saying and doing the wrong thing?
The idea of emotional flexibility can become your saving grace. Even if you don’t top out at the positive end of the emotional intelligence curve, Quattropani et al.’s research suggested using emotional flexibility as your go-to alternative skill.
You can get an idea of what this quality looks like by seeing where you rate on the measure the Italian research team used, the “Flexible Regulation of Emotional Expression” scale, abbreviated as “FREE” (Burton & Bonanno, 2016). To complete this scale, you put yourself into 16 situations that fall into four categories based on the emotion involved in the situation (positive or negative) and your reaction to that emotion (express or conceal). For each, you are to rate yourself from “unable” to “very able” to be even more expressive of how you were feeling.
See how you would do on these four sample items:

See how you would do on these four sample items:
Positive-Expressive: You receive a gift from a family member, but it’s a shirt you dislike.
Negative-Expressive: Your friend is telling you about what a terrible day they had.
Positive-Conceal: You are in a training session and see an accidentally funny typo in the presenter’s slideshow.
Negative-Conceal: You are at a social event, and the person you’re talking to frequently spits while they speak.

psychology today


در گذشت چهره ماندگار روان شناسی، دکتر محمود منصور را تسلیت عرض می نماییم

با اندوه فراوان، درگذشت چهره ماندگار روان شناسی، شادروان استاد دکتر محمود منصور را خدمت خانواده محترم ایشان و جامعه روان شناسان و مشاوران ایران تسلیت می گوئیم، به همین مناسبت روز یکشنبه 23 خرداد 1400، از ساعت 14، مراسم گرامیداشت و یادبود بصورت الکترونیکی در وب سایت سازمان نظام روان شناسی برگزار می شود.

لینک حضور کلیه علاقمندان در جلسه متعاقبا اعلام خواهد شد.


اعطای حکم عضو هیئت مدیره مرکز آموزش های مهارتی و حرفه ای علوم پزشکی

بدین وسیله اعلام می گردد که مورخ ۲۳دیماه ۹۹ طی حکم ریاست دانشگاه ، دکتر سعید ملیحی الذاکرینی به سمت عضو هیئت مدیره مرکز آموزش های مهارتی و حرفه ای علوم پزشکی منصوب شدند.


فراخوان عضویت در انجمن مطالعات رواندرمانی ایران

تمامی مراحل عضویت در انجمن مطالعات رواندرمانی ایران بصورت آنلاین می باشد. با مراجعه به سایت می توانید مراحل عضویت خود را تکمیل بفرمایید.


وقت مشاوره تلفنی، آنلاین و حضوری در مرکز خدمات روان شناسی سیمیا

مرکز خدمات روانشناسی ومشاوره سیمیا وقتهای مشاوره خود را به صورت تلفنی و آنلاین و حضوری برگزار می کند.

در صورت تمایل برای رزرو وقت در بخش بزرگسال و کودک و نوجوان به صورت آنلاین، با شماره های ثابت مرکز تماس بگیرید و یا از طریق لینک زیر جهت رزرو وقت اقدام کنید:

تلفنهای تماس :



تعیین وقت از طریق سایت مرکز سیمیا:

برای تعیین وقت از طریق سایت کلیک کنید.


انتصاب دکتر سعید ملیحی الذاکرینی به عنوان مسئول ساماندهی استفاده از تکنولوژی های جدید مجازی



اضطراب در چه كساني بيشتر است؟

بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه اضطراب به شرايط و عواملي مربوط است كه اهم آن به شرح زير قابل عرضه‌اند:

1ـ از نظر سن: اضطراب در همة سنين وجود دارد ولي عملاً در بين افرادي كه در سنين بالاتري هستند بيشتر است، در نوجوانان بيشتر از كودكان، در بالغان بيشتر از نوجوانان و در بزرگسالان بيشتر از ديگر سنين است و ديگر علت اين است كه به تناسب افزايش سن مسائل و مشكلات افزون‌تر و باب ارتباطات گسترده‌تر مي‌شود.

2ـ از نظر جنس: بررسي‌ها نشان مي‌دهند كه اضطراب در دختران به مراتب بيشتر از پسران، در زنان بيشتر از مردان است اين امر بدان خاطر است كه خصوصيت جنس مذكر تفكر و انديشه است و خصوصيت جنس مؤنث عواطف و طبق نظر يونگ خصايص رواني زن و مرد با هم فرق دارد.

3ـ از نظر رشد: اضطراب با رشد و شرايط آن در رابطه است به خصوص رشد در سنين نوجواني و بلوغ، گاهي نگراني و اضطراب مربوط به رشد جنسي است.

4ـ از نظر هوش: اضطراب در كودكان باهوش‌تر بيشتر است چون آنها جوانب بيشتري از امور را مي‌بينند، آينده و شرايط آن را بيشتر حدس مي‌زنند و در تجمل نامراديها ضعيف‌ترند.

5ـ عوامل عاطفي: طفلي كه دچار حسادت مي‌شود اضطراب در او شديدتر است و همچنين افراد ترسو، مضطرب‌تر از افراد شجاعند. افراد خسته بيشتر از افراد عادي مضطربند و …

6ـ از نظر اختلالات عصبي: افرادي كه دچار اختلال عصبي هستند بيشتر از اضطراب رنج مي‌برند و مسائل و مشكلات خود را بزرگتر مي‌بينند.

7ـ زود رنجها: افرادي كه حساس و زودرنج بوده‌اند و آنهايي كه در خانواده لوس و ننر بار آمده‌اند بيشتر دچار اضطراب مي‌شوند.

8 ـ بي‌ثباتي اوضاع: كودكاني كه در محيط حيات خانواده و يا مدرسه از وضع و ثبات كافي برخوردار نيستند و اغلب در شرايط و موقعيتي جديد هستند بيشتر مضطرب مي‌شوند.

9ـ منتظران عقوبت: اطفالاني كه مادران ضعيف داشته كه توان و عرضه كاري را نداشته‌اند و هرگاه كه كودك تخلفي مي‌كرد او را منتظر مي‌گذاشتند كه پدر بيايد و او را تنبيه كند. طفلي كه در انتظار فاجعه‌اي است و در شرايط ترس از جهنم، اخراج از خانه و مدرسه بسر مي‌برد و يا در انتظار طلاق و جدايي والدين است اضطراب دارد.

10ـ محيط نابسامان: كودكان كه در محيط نابسامان و پر از تضاد هستند كه بين نيك و بد تفاوتي نيست، در خانه‌هاي كم‌جمعيت، در خانواده‌هاي مرفه، در خانواده‌هاي پرتوقع، پر از مراقبت و پرترديد زمينه اضطراب زياد است.

11ـ افراد در معرض امتحان: افرادي كه در معرض امتحانات گوناگون هستند ولي در خود احساس ضعفي دارند بيشتر در معرض اضطرابند.

12ـ افراد بيمار: آنها كه دچار اختلالاتي هستند خواه اختلالات جسمي و خواه رواني و يا عاطفي آنها اضطراب بيشتري دارند.

13ـ ديگر افراد: و بالاخره افرادي كه انفعالي، پرخاشگر،‌ لجوج، انتقادگر، داراي شرم حضور هستند، و هم افراد شاكي، محتاج كمك، سطحي‌نگر، ملول، ترسو و بزدل بيشتر دچار اضطراب مي‌شوند.


چند نکته برای تقویت رشد روحی و جسمی کودکان

1.الگوی مناسب برای کودکان باشید: بزرگترها منبع اصلی یادگیری برای کودکان هستند و نقش مهمی در شکل گیری شخصیت آنها دارند. به جای نگرانی و اضطراب بیش از حد، تمرینهای تن آرامی(ریلکسیشن) را به فرزندان خود بیاموزید.
۲. آموزش تاب آوری و حل مسئله: درخانه ماندن به واسطه سرگرم کردن کودک با بازی، کتاب خواندن، همکاری در کارهای منزل و… می تواند کودکان را به سمت سازگاری و رشد بهینه سوق دهد.
۳. تقویت روحیه همدلی: به کودکان بیاموزید که رفتارهای فردی و رعایت کردن اصول و قوانینی که در هر شرایطی و محیطی باید را رعایت کنیم(بعنوان مثال شستشوی دستها، در خانه ماندن در شرایط حاضر) چه تأثیری بر آسایش و سلامتی دیگران دارد. این روزها بهترین فرصت برای تقویت روحیه همدلی است. ۴. شناخت رفتارهای مناسب: در شرایطی که همه برای زنده ماندن و زندگی کردن تلاش می کنند، برخی فقط بدنبال منافع شخصی خود هستند(سفر می روند، مواد بهداشتی را احتکار می کنندو …) و در مقابل، افرادی هم از جان مایه می گذارند که تمام اینها الگوی رفتار خوب و بد را نشان می دهد. شاید شرایط پیش آمده بتواند زمینه رشد روحی و جسمی ما و فرزندانمان را بیشتر از قبل فراهم کند.

چگونه رفتارهای کودکان بیش فعال خود را در تعطیلات کنترل کنیم؟

دکتر پارکر هفت مهارت اصلی رو برای کنترل کردن رفتارهای کودکان بیش فعال مطرح کرده است:
مهارت اول:تمرکز بر رفتارهای مثبت
قبل از اینکه رفتارهای کودک خود را تغییر دهید باید رفتارهای خود را تغییر دهید.سعی کنید به رفتارهای مثبت آن ها واکنش نشان دهید و رفتارهای منفی او را نادیده بگیرید.
مهارت دوم:ارتباط روشن و شفاف
قوانینی را برای انجام امور در خانه تعیین کنید و این قوانین را واضح به او بگویید و رعایت قوانین را به طور جدی دنبال کنید و در انجام آن ها اقتدار داشته باشید.
مهارت سوم: آموزش اطاعت کردن
ابتدا به کودکان خود دستورات ساده بدهید(دستوراتی که می دانید آن ها انجام می دهند) و سپس دستورات سخت تر را ارائه بدهید. هنگامی که دستور پذیری داشتند به آن ها بازخورد فوری نشان دهید و آن ها را تشویق کنید. آموزش اطاعت کردن را در طول روز تمرین کنید.
مهارت چهارم:ارائه دستورات موثر
هنگامی کودکتان به دستور شما بی توجهی کرد با کودکتان صحبت نکنید و‌ وارد مذاکره نشوید و از اجبار و تنبیه بدنی و داد زدن اجتناب کنید و تمرین دستور پذیری را به ساعاتی بعد موکول کنید.
مهارت پنجم: استفاده از قرارداد رفتاری
انتظارات خود از کودک را به طور شفاف بیان کنید و آن ها داخل جدولی بنویسید و روی دیوار نصب کنید.هنگام انجام رفتار مثبت آن ها را داخل جدول علامت گذاری کنید و برای کودکان خود جایزه ای در نظر بگیرید.
مهارت ششم: محرومیت
هنگام بد رفتاری کودکانتان با احتیاط از پند و اندرز استفاده کنید و سعی کنید مشکلات را دوستانه حل کنید اما اگر بد رفتاری ها ادامه داشت و آسیب رسان بود از محرومیت(محرومیت از وسایل و فعالیت ها با تایم محدود) استفاده کنید. به یاد داشته باشید که استفاده زیاد از محرومیت، اثر آن را کاهش می دهد.
مهارت هفتم:آموزش مهارت حل مسئله
هنگامی که با کودک خود به مشکلی برخوردید ابتدا با یکدیگر مشکل را شناسایی کنید و به راه حل های مختلف فکر کنید. سپس با بررسی پیامد راه حل ها، بهترین راه حل را انتخاب کنید.


نکاتی در مورد مدیریت کودکان در منزل در شرایط کنونی

این روزها نگران ویروسی به نام کرونا هستیم که دنیا را درگیر خود کرده است. در این شرایط باید در خانه بمانیم تا بتوانیم زنجیره ابتلا به این ویروس را بشکنیم. والدینی که فرزندان کم سن و سال در منزل دارند بیش علاوه بر این نگرانی ها، سختی نگه داشتن فرزندان دلبندشان در منزل را نیز تحمل می کنند. چه کار کنیم تا کودکانمان در شرایط حاضر کمتر نگران باشند و بیشتر سرگرم شوند:

  • تلاش کنید محیط خانواده را آرام نگه دارید.
  • در حضور کودکان اخبار مربوط به این بیماری را با صدای بلند نخوانید و با نگرانی در مورد آن صحبت نکنیم.
  • وقتی دور هم در منزل نشسته ایم در کمال آرامش و با لحنی آرام، به زبان ساده با بچه ها در مورد بیماری صحبت کنیم. بطور مثال می توانیم به آنها بگوییم که این یک سرما خوردگی خیلی شدید است که اگر حرفهای دکترها را گوش کنیم و بهداشت را رعایت کنیم به آن مبتلا نمی شویم.
  • می توانیم با کشیدن نقاشی یا به شیوه عملی کارهایی را که برای پیشگیری از بیماری لازم است را به او بیاموزیم.
  • برای بچه ها ژل ضدعفونی دست تهیه کنیم که در شرایط لازم از آن استفاده کنند.
  • به آنها بیاموزیم که باکسی دست ندهند و فاصله شان را با دیگران حفظ کنند.ر
  • برای بچه ها داستانهایی را که دوست دارند بخوانیم.
  • با آنها به تماشای کارتون و فیلم بنشینیم.
  • با هم کاردستی درست کنیم.
  • برای بچه ها توضیح دهیم که ما بیماری رو جدی می گیریم ولی وقتی نکات بهداشتی را رعایت کنیم و در خانه بمانیم نیازی نیست نگران باشیم.
  • اگر بچه ها نگران مرگ و میر ناشی از این بیماری بودند و از ما راجع به آن سوال کردند برای آنها توضیح دهیم که درست است تعدادی از افراد بخاطر این بیماری از دنیا می روند ولی تعداد کسانی که حالشان بهتر می شود خیلی بیشتر از آنهایی است که می میرند.
  • می توانیم به صورت عینی مثلا با تعدادی مهره یا نخود و لوبیار تعداد مرگ و میر و تعداد کسانی را که حالشان بهتر شده را به کودک نشان دهیم.

ارتباط مطالعه و کاهش استرس

محققان دانشگاه ساسکس (Sussex) در انگلیس، اعلام کردند که برای غلبه بر استرس، بهترین روش، مطالعه است. در پژوهشی که توسط این محققان انجام شد، داوطلبانی که در این طرح شرکت کردند، توانسته بودند با روزی 6 دقیقه مطالعه بر استرس خود غلبه کنند. خوب است که این روزها در کنار رعایت اصول بهداشتی و در خانه ماندن، برای بهره مندی از سلامت روانی، با مطالعه کردن قدری از استرس خود بکاهیم و بر دانش خود بیفزاییم.